
Drukuj
EmailHala Ludowa (Hala Stulecia, niem. Jahrhunderthalle, ang. Centennial Hall), to hala widowiskowo-sportowa położona w Parku Szczytnickim we Wrocławiu.
Budowano ją w rekordowo krótkim czasie 20 miesięcy w latach 1911-1912. Jej projektantem był architekt miejski Wrocławia - Max Berg. Był to jak na ówczesne czasy obiekt wyjątkowy. Hala ma 42 metry wysokości, kopuła ma średnicę 67 metrów, maksymalna szerokość wnętrza to 95 metrów, a dostępna powierzchnia – 14 tys. m². Całość przykrywała żelbetowa kopuła o największej rozpiętości na świecie. Mogły się z nią wówczas równać tylko nieliczne konstrukcje stalowe na świecie.
Hala wraz z towarzyszącymi jej 56 innymi pomieszczeniami wystawienniczymi oraz obszernymi kuluarami była obliczona na 10 tys. osób. Po raz pierwszy wykorzystano ją w 1913 roku. Gościła wówczas Wystawę Stulecia, która „została zorganizowana dla uczczenia 100 rocznicy wydania we Wrocławiu przez króla Fryderyka Wilhelma III odezwy wzywającej do powszechnego oporu przeciw Napoleonowi i wspólnej walki o wyzwolenie spod obcej władzy”.
Bardzo interesujące, że jest to obiekt, który spełnia również współczesne wymogi techniczne i organizacyjne nowoczesnego centrum kongresowo – wystawienniczego. W dalszym ciągu organizowane są tu duże kongresy, konferencje, sympozja naukowe, wystawy, targi, koncerty, widowiska operowe i teatralne, imprezy sportowe.
Hala Ludowa wraz z Pawilonem Czterech Kopuł, Pergolą i Iglicą należy do najwyższej klasy zabytków. W 2006 roku została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Na stronie WWW Polskiego Komitetu ds. UNESCO możemy przeczytać: „Hala Ludowa we Wrocławiu została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO pod swoją pierwotną nazwą, jako Hala Stulecia (Centennial Hall in Wrocław). Jest to nazwa znana powszechnie i stosowana przez badaczy architektury od chwili wzniesienia tej monumentalnej budowli do czasów obecnych. Wrocławska Hala Stulecia jest twórczym i innowacyjnym przykładem rozwoju technik budowlanych w dużych konstrukcjach zbrojonych. Zajmuje kluczową pozycję w ewolucji metod stosowania żelazobetonu w architekturze i jest jednym z punktów zwrotnych w historii wykorzystania stali dla wzmacniania struktur budowli”.
Opracowano na podstawie:
http://www.unesco.pl
http://www.halaludowa.wroc.pl