
Drukuj
EmailWojewództwo Opolskie posiada liczne zabytki, a wśród nich dawne rezydencje książęce, rycerskie i szlacheckie, górskie strażnice i relikty najstarszych grodów. Trasa przewidziana jest dla wszystkich zainteresowanych architekturą zamków i pałaców tego regionu. Całość wyznaczonego szlaku przewidziana jest na dwa dni i najlepiej przebyć ją własnym samochodem. Na trasie pierwszego dnia znajdziemy 6 miejsc, a drugiego dnia do wyboru mamy 8 wspaniałych budowli.
Dzień 1
Opole – Niemodlin – Tułowice – Korfantów – Nysa – Otmuchów (ok. 80 km)
Opole - Wieża Piastowska
Piastowski zamek na Ostrówku (wyspa Pasieka) powstał w miejscu dużej słowiańskiej osady, zasiedlonej już w VIII w. W X w. wybudowano tu umocniony wałami o konstrukcji drewnianio-ziemnej owalny gród Opolan. W 1228 r. na miejscu kasztelańskiego grodu książę opolski Kazimierz I rozpoczął budowę murowanych umocnień swojej siedziby (mur obwodowy). Za właściwego budowniczego opolskiego zamku uważa się księcia opolskiego Bolka I (1281-1313). Około 1300 r. przy bramie wjazdowej postawiono cylindryczną wieżę, późniejszą Wieżę Piastowską. W 1928 r., mimo sprzeciwu historyków oraz działaczy polskich, zaczęto wyburzać zamek, stawiając w jego miejscu nowoczesny budynek urzędu. Zachowano jedynie wieżę, która otrzymała nowe zwieńczenie, jeszcze raz przebudowane w czasach hitlerowskich i w 1962 r.
23 km na zachód od Opola (drogą 435 i 46)
Niemodlin - Zamek książąt niemodlińskich
Pierwotne, najpewniej drewniane założenie warowne było siedzibą kasztelana, obok której istniała duża wieś lub osada targowa wzmiankowana w XIII w. Około 1313 r. Bolesław Niemodliński wybudował nowy zamek, który stał się jego siedzibą. W latach 1589-1592 powstało skrzydło z bramą wjazdową, a około 1610 r. skrzydło z kaplicą, dzieło kolejnych właścicieli zamku von Promnitz. Po wojnie w zamku mieściło się liceum ogólnokształcące z internatem. Potem budowla należała do zakładów karnych. Od 1990 r. prywatny zamek - podlega renowacji.
Ok. 6,5 km na południe od Niemodlina (drogą 405)
Tułowice – Pałac w Tułowicach
Pałac w Tułowicach to neorenesansowa posiadłość z XVIII w. z bogatym wystrojem architektonicznym. Majątki tułowickie, jak wiele innych na Śląsku, mają skomplikowaną rodową historię. Władały nimi kolejno rody Bischofsheimów, Dobischowskich, Pange, Von Pü-kler. W 1835 r. majątek z rąk Praschmów przeszedł na własność Ernsta von Frankenberg-Ludwigsdorf. Jeden z kolejnych właścicieli z tej rodziny, pruski oficer Fryderyk, zlecił wrocławskiemu architektowi Carlowi Lüdeckemu przebudowę pałacu. Pochodzący z 1871 r. projekt wystroju reprezentacyjnej klatki schodowej odtwarzał zwycięstwo Niemców w wojnie francusko-pruskiej. W latach 30. XX w. majątek odebrano von Frankenbergowi, który pozostał w opozycji do hitlerowskiego reżimu. Po wojnie obiekt przejęły Lasy Państwowe i dziś mieści się tu internat Technikum Leśnego.
Ok. 13,5 km na południe (drogą 405) od Tułowic
Korfantów – Zamek Pükler-Burghaussów
Wzniesiony w 1616 r. z fundacji Pilchnera. Choć nie posiada fortyfikacji, można przepuszczać, że w przeszłości posiadał obronny charakter. Przebudowywano go dwukrotnie: w XVIII i w 2 połowie wieku XIX. Budowla usytuowana jest na północno zachodnim skraju miasta, na niewielkim wzgórzu, na rzucie podkowy o trzech skrzydłach zamykających czworoboczny dziedziniec wewnętrzny, otwarty od zachodu. Od wschodu układ zamyka dziedziniec zamkowy, z budynkiem bramnym i oficynami. Współcześnie dostosowano je dla potrzeb mieszkaniowych. Po wojnie opustoszały pałac stał się łatwym łupem dla wszelkiego rodzaju szabrowników. W latach 60. XX w. była to już ruina. Przy braku wyposażenia wnętrz, na uwagę zasługują pewne elementy architektoniczne. Przede wszystkim dwa późnorenesansowe portale, wewnętrzny i zewnętrzny. Pałac, do 1945 roku, był siedzibą właścicieli majątku Friedland, rodów: Beroschinsky, Schaff Gotsch, Redern, Denewitz, Mettich, Buchta, Nowagk, Burghauss i Pückler. Po zakończeniu II wojny światowej mieściła się w nim siedziba polskiej grupy administracyjnej. Obecnie pałac wraz z kompleksem współczesnych budynków szpitalnych mieści Opolskie Centrum Rehabilitacji.
Ok. 23 km na zachód (drogą 407) od Korfantowa
Nysa - Pałac Biskupów Wrocławskich
Nyski pałac biskupi sięga początkami lat panowania biskupa Karola, arcyksięcia austriackiego. To właśnie on polecił rozpoczęcie budowy reprezentacyjnej rezydencji. Niestety, jego śmierć oraz tragiczne skutki wojny trzydziestoletniej (1618-1638) odsunęły jej ukończenie na lata późniejsze.
Dopiero za panowania biskupa Franciszka Ludwika kontynuowano prace przy budowie pałacu. Budowę pałacu ukończono w 1729 roku. Pałac biskupi jest tzw. pałacem miejskich. Należał on do największych budowli barokowych Nysy. Był to w całej okazałości pałac służący do celów reprezentacyjnych i rekreacyjnych.
W 1984 r. w pałacu utworzono muzeum, którego tradycje sięgają 1897 r. Muzeum gromadzi zbiory z zakresu archeologii, historii sztuki i rzemiosła artystycznego. Do najcenniejszych kolekcji należy największy na Śląsku Opolskim zbiór zabytków archeologicznych miasta średniowiecznego, cenna kolekcja malarstwa zachodnioeuropejskiego (np. obrazy Hugo van der Goes - Adoracja Dzieciątka, Ĺukasza Cranacha - Judyta z głową. Holofernesa, Francesca Bassano - Ukrzyżowanie), oraz jeden z najbogatszych w Polsce zbiór: mebli od gotyku po biedermeier.